Nadiye Karahan
Televizyon ekranlarında maaş tablolarını izliyoruz. Bir tarafta 23 bin lira emekli maaşıyla ay sonunu getirmeye çalışan insanlar, diğer tarafta yüz binlerce liralık maaşlar ve ayrıcalıklı emeklilikler…
Sorun yalnızca rakamlar değil. Sorun, aynı ülkenin insanları arasında giderek büyüyen uçurumdur.
Bugün milyonlarca emekli markete girdiğinde ne alacağını değil, hangi üründen vazgeçeceğini hesaplıyor. Asgari ücretli kirayı, faturayı ve mutfak masrafını denkleştirmeye çalışıyor. Anne babalar çocuklarının eğitim masraflarını karşılayabilmek için borçlanıyor.
Öte yandan ülkeyi yönetenlerin ve temsil makamında bulunanların ekonomik şartlarıyla, sokaktaki vatandaşın yaşadığı gerçeklik arasında her geçen gün biraz daha büyüyen bir mesafe oluşuyor. İşte toplumun vicdanını yaralayan da bu oluyor.
Çünkü aynı ülkenin bazı çocukları dünyanın en iyi okullarında eğitim görme fırsatı bulurken, bazı çocukları yoksulluğun gölgesinde büyüyor. Bazı gençler gelecek planlarını yurt dışında kurarken, bazı gençler işsizlik, umutsuzluk ve çaresizlikle mücadele ediyor. Daha da acısı, geleceğe olan inancını kaybeden gençlerin bir kısmı uyuşturucu batağına sürükleniyor.
Bir ülkenin en büyük serveti ne doğal kaynaklarıdır ne de bütçe rakamlarıdır. En büyük serveti gençleridir. Eğer gençler umudunu kaybediyorsa, çocuklar açlık korkusuyla büyüyorsa, aileler yarının kaygısıyla yaşıyorsa ortada çözülmesi gereken çok daha büyük bir sorun var demektir.
Vatandaşa sürekli tasarruf tavsiye edilirken, kemer sıkması istenirken, fedakârlık çağrıları yapılırken insanlar haklı olarak şu soruyu soruyor:“Fedakârlık neden hep dar gelirlinin görevi oluyor?”
Toplum, siyasetçilerin zengin olmasına değil, vatandaşla arasındaki mesafenin bu kadar büyümesine itiraz ediyor. Çünkü temsil makamının değeri ayrıcalıklarında değil, milletin hayatını ne kadar anlayabildiğinde saklıdır.
Bugün ihtiyaç duyulan şey daha fazla makam, daha fazla imtiyaz ve daha yüksek maaşlar değildir. İhtiyaç duyulan şey; fırsat eşitliği, sosyal adalet ve gençlere umut verecek bir gelecektir.
Çocukların aç yatmadığı, gençlerin uyuşturucuya değil eğitime yöneldiği, emeklilerin geçim derdi çekmediği bir Türkiye hayal değil, olması gereken asgari hedeftir.
Çünkü adalet yalnızca mahkeme salonlarında aranmaz.
Adalet; bir çocuğun önüne koyulan ekmekte, bir gencin geleceğe bakışında, bir emeklinin pazar filesinde ve vatandaşla yönetici arasındaki mesafenin ne kadar az olduğunda da kendini gösterir.
Ve bugün toplumun vicdanında yankılanan soru hâlâ cevabını beklemektedir: Gençler işsizlik ve uyuşturucu batağıyla mücadele ederken, emekliler geçim savaşı verirken, çocuklar yoksulluk içinde büyürken; ayrıcalıkların bu kadar büyümesi gerçekten vicdana sığar mı?
