Almanya’da da savaşa, silahlanmaya ve Alman hükümetinin İsrail’in Filistin halkına yönelik soykırımına verdiği desteğe karşı eylemler devam ediyor. Özellikle gençler, Filistin’le dayanışma eylemlerine katılıyor ve emperyalist politikalara karşı mücadeleyi örgütlüyor. Bu gelişmeleri, Almanya Sosyalist İşçi Gençliği (SDAJ) üyesi Lars Lutfullahoglu ile konuştuk. İyi okumalar dileriz.
Merhaba, bize kendini tanıtır mısın?
Merhaba, ben Lars, 19 yaşındayım ve Münster’de yaşıyorum. İki buçuk yıldır politik olarak aktifim ve öğrenciler, meslek eğitimi görenler ve üniversite öğrencileriyle birlikte daha iyi bir dünya için mücadele ediyorum. Yakında endüstri mekanikeri olarak bir mesleki eğitime başlayacağım.
Almanya’da yaşayan bir genç olarak, bugün gençlerin karşı karşıya kaldığı temel sorunları nasıl değerlendiriyorsun?
Almanya’daki gençlik birçok sorunla karşı karşıya. Bu, yıllardır yenilenmeye ihtiyaç duyan ve yeterince finanse edilmeyen eğitim sistemiyle başlıyor. Otuzdan fazla öğrencinin olduğu sınıflar ve bunun sonucunda birçok öğrencinin dersleri takip edememesi gibi sorunlar var. Mesleki eğitim imkanları da aslında ihtiyacımız olan şeyler değil. Meslek eğitimleri o kadar kötü ücretlendiriliyor ki insan bununla kendi başına bağımsız bir şekilde yaşayamaz. Çoğu zaman mesleki eğitim sırasında aslında bununla hiçbir ilgisi olmayan işler yapılmak zorunda kalınıyor ve ayrıca eğitimde kötü çalışma koşulları var. Mesleki eğitim yerleri giderek azaltılıyor ya da maliyetleri şirketlerden nitelikli iş gücüne kaydırmak için akademikleşiyor.
Şu anda en büyük sorun, İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana görülen en güçlü silahlanma sürecidir. Devlet, yıllardır Alman Ordusu için yüz milyarlarca euro harcamaktadır; Avrupa’nın en güçlü ordusunu kurmak ve doğuda bir savaş yürütüp kazanma kapasitesine sahip olmak amacıyla. Bu hedef doğrultusunda Alman Ordusu giderek daha fazla kamu görünürlüğüne yönelmektedir; okullara ziyaretler, iş fuarları, konserler ve hatta en büyük video oyun fuarı olan Gamescom’a katılım gibi etkinliklerle. Planlanan 450.000 asker sayısına ulaşmak için atılan en önemli adımlardan biri ise askerlik hizmetinin yeniden getirilmesidir. 5 Aralık’ta hükümet “Askerlik Sistemini Modernize Etme Yasası”nı kabul etti; buna göre 2008 doğumlu ve sonrası tüm erkekler yoklamaya çağrılacak ve Alman Ordusu’ndan bir mektup alacaktır. Ayrıca bu yasada, ihtiyaç gönüllü katılımla karşılanamazsa, bu erkeklerin zorunlu olarak görevlendirilebileceği de yer almaktadır.
Ama gençlik bunu kabul etmiyor! Yoklama mektuplarına gençlerin dörtte biri cevap vermiyor. Gençliğe yönelik bu saldırıdan sonra “Zorunlu askerliğe karşı okul grevleri” adlı bir hareket oluştu ve ilk grevde 150 şehirde 55.000’den fazla öğrenci zorunlu askerliğe ve militarizasyona karşı sokaklardaydı. Üç kez grev yapıldı ve perspektif, yazdan sonra da grevlerin devam etmesidir; amaç, savaş hazırlıklarına karşı duyulan hoşnutsuzluğu göstermek ve bununla bağlantılı olarak sosyal kazanımların geri alınmasına karşı çıkmaktır.
Almanya’da özellikle Filistin meselesi etrafında gerçekleşen eylemlerde gençlerin oldukça aktif ve görünür olduğunu gördük. Gençlerin bu konudaki duyarlılığını ve mücadeleye katılımını nasıl değerlendiriyorsun?
Filistin hareketi özellikle sosyal medya tarafından güçlü şekilde etkilenmiş ve bu nedenle özellikle genç insanlara ulaşan bir harekettir. Bir ya da iki yıl önce İsrail’in Filistin’de savaş suçları işlediği konusundaki genel kabul bugünkü kadar güçlü değildi. İsrail, silahlarının üçte birini Almanya’dan ithal etmektedir; bu nedenle Almanya da doğrudan soykırıma dahildir. Filistin’in özgürlüğü için mücadele ve Almanya’nın İsrail’den uzaklaşması özellikle genç insanların mücadelesidir.
Ancak burada eksik olan şey, silah ihracatını doğrudan durdurma gücüne sahip olan işçilere daha güçlü bir şekilde ulaşabilmektir. Sendika gençlikleri Filistin konusunda yeterince aktif değildir, çünkü bu pozisyonlar örgütlerin içine yeterince taşınmamaktadır. Ben bu hareketin ve silah ihracatına karşı mücadelenin, Almanya’daki genel silahlanmaya karşı mücadeleyle de bağlantılı olduğunu düşünüyorum.
Birçok insan Filistin’deki felaket durumu ve soykırım hakkında bilgi sahibidir; ancak bunu eyleme dönüştürememek ve mücadeleyi fabrikalara, okullara ve üniversitelere taşıyamamak bizim bir zayıflığımızdır.
Dünya genelinde gençlerin yürüttüğü mücadelelerin daha güçlü ve örgütlü hale gelmesi için neler yapılabilir? Gençlik hareketleri nasıl geliştirilebilir?
En önemli şey, genç insanların özellikle ilerici örgütlerde bir araya gelmesidir. Gençliğin sahip olduğu mücadele gücü yüksektir; ancak sistematik değişiklikler yaratmak için gençlik dışındaki yapılarla da bağlantı kurmak ve ortak eylemler gerçekleştirmek önemlidir. Benim görüşüme göre mücadele etme ve örgütlenme biçimi fabrikalarda, okullarda ve üniversitelerde örgütlenmektir.
Öğrenci temsilcilikleri, işyeri konseyleri ve fakülte kurulları aracılığıyla; bunun yanı sıra bu yapılar dışında da bir araya gelerek sorunları tespit etmek, iş arkadaşları, sınıf ve üniversite arkadaşlarıyla birlikte iyileştirmeler için mücadele etmek ve böylece dünyanın değiştirilebilir olduğuna dair bilinci güçlendirmek mümkündür. Gençlik hareketleri aynı zamanda sendikalar ve diğer toplumsal güçlerle güçlü bir şekilde bağlantılı olmalıdır; böylece işçi sınıfının ve hareketin tüm potansiyeli kullanılabilir.
Hareketlerin güçlendirilmesi, WBDJ (Dünya Demokratik Gençlik Federasyonu) gibi uluslararası ağlar üzerinden yapılmalıdır; burada uluslararası deneyimler paylaşılabilir, hangi dayanışma çalışmalarının en etkili olduğu bulunabilir ve farklı gençlik mücadeleleri arasındaki bağlantılar ortaya çıkarılabilir. Çünkü ancak birlikte, ister işyerimizde, ister şehrimizde, ister ülkemizde ya da dünyamızda olsun mücadele edersek, hedeflediğimiz her şeye ulaşabilir ve sömürü ve baskının olmadığı, daha fazla söz hakkı olan ve açlığın olmadığı daha iyi bir dünya yaratabiliriz!
