Aşağıdaki yazı, Avrupa Odak yaz kampında 28 Temmuz 2026 Salı günü yapılan sunum hazırlığının gözden geçirilmiş halidir.
Örgütlü Çalışma ve Kadrolaşma Anlayışımız
Çalışmalarımız teori ile pratiğin birliğine dayanır. Teori yol gösterir; pratik ise teoriyi test eder, gözden geçirilmesini ve geliştirilmesini sağlar. İkisi diyalektik bir etkileşimle birbirini besler ve büyütür.
Leninist öncü örgüt anlayışını benimsiyoruz. Bu anlayışı devrimci özüne uygun yorumlamak amacıyla parça-bütün ilişkisine dikkat çekiyoruz: Hiçbir devrimci hareket kendisini, ait olduğu bütünün yerine koyamaz. Hareketimiz açısından en üstte Türkiye solunun, onun da üstünde dünya devrimci mücadelesinin hedefleri ile ihtiyaçları bulunmaktadır; Hareketimiz bu öncelikleri esas almalıdır. Davasını savunduğumuz işçi sınıfının ve ezilenlerin kurtuluşu, onların kendi eseri olmalıdır.
Hareket içinde merkezi görüşler, merkezi kararlar ve merkezi koordinasyon, yukarıdaki anlayış temelinde esastır. Herkes bu doğrultuları hayata geçirmeye çalışır. Kimsenin inisiyatifli olduğu alanı kendi özel düşüncelerine ve kişisel eğilimlerine uygun bir hale dönüştürmeye hakkı yoktur ve buna izin verilmemelidir.
Çok özel durumlar dışında bütün temel konular; bütün organların, kadroların ve taraftarların katılımıyla kararlaştırılır. Hareket, hiçbir organı ve hiçbir lideri devrimci eleştirinin üzerinde, yani denetimin dışında tutmaz. Aynı zamanda demokratik merkeziyetçilik gereği alt organlar üst organlara bağlıdır. Devrimci çalışmada üst organların ve önder kadroların etkili olması için herkes üzerine düşeni yapmakla yükümlüdür. Kimsenin bilerek veya bilmeyerek kendisini öne çıkarmaya çalışmasına, rol çalmasına izin verilemez, verilmemelidir. Bu, devrimci hareketin istismarı anlamına gelecektir. Ekip çalışması temeldir; eşitlerin birliği olan ekip içinde kararlar kolektif olarak alınır ve uygulanır.
Çalışmalar; kitlelerin sorunlarını onlarla birlikte saptamaya, birlikte çözüm aramaya ve çözümü birlikte gerçekleştirerek örgütlenmeye dayanmalıdır. Hem düşüncede hem de eylemde bireycilikten ve grupçuluktan arınma her zaman göz önünde tutulmalıdır.
Kadrolarda Hangi Özellikleri Arıyoruz?
Devrimci hareketin ve yoldaşlık ilişkisinin kopmaz bir parçası olan devrimci kadro; Harekete ideolojik ve örgütsel bağlarla bağlı olarak çalışan, mücadeleyi birinci önceliği gören, bilinçli ve kararlı devrimcidir. Kadrolarda aşağıdaki temel özellikleri gözetiyoruz:
A. Teorik ve Pratik Yetkinlik: Bu, öncelikle bilimsel sosyalizmi ve Hareketin görüşlerini derinlemesine ve yaratıcı bir şekilde kavrayarak somut koşulların somut tahlilini yapabilmek anlamına gelir. Devrimci kadro sözde kalmayıp aynı zamanda devrimci görüşleri ve örgütün kararlarını ekip çalışması içinde pratiğe uygulama ataklığına, inisiyatifine ve yeteneğine sahip olmalıdır.
B. Kapitalist sistemden bağımsızlaşmış ya da bağımsızlaşmaya hazır olmak: Savunduğumuz öncü örgüt, kendisini mücadeleye adamış profesyonel devrimciliğe dayanır. Profesyonel devrimcinin işi, eşi, hatta evi, arabası olması mümkündür. Hatta o bir profesör bile olabilir; ancak devrimci için mücadele her şeyin önünde ve üstündedir. Devrimci, bütün rütbelerini ve unvanlarını mücadele uğruna bırakmaya hazır olmalıdır. O zenginleşemez. Önceden ya da miras yoluyla zenginleşmişse, bunlara hareketin imkanları olarak bakılır. Yaşamı ve geliri hareket karşısında tamamen şeffaf olmalıdır. Ortalama bir işçi maaşının üstünde bir hayat süremez, burjuva ayrıcalıklar kabul edilemez. (Bizim önder yoldaşlarımız ve Türkiye devrimcileri ortalamanın çok çok altında bir gelirle yaşamıştır). Aile ve özellikle eş ilişkileri, mücadeleye engel değil, yardımcı olmalıdır. Hareket, bütün zamanını mücadeleye vermesini istediği kadrolara asgari bir geçim sağlamalıdır.
C. Sürekli devrimcileşme: Devrimci kadro, mücadeleyi kendisine uydurmaya çalışmaz (çünkü bu tutum yozlaşmanın önünü açar); kendisini (çalışmasını, zamanını, kişiliğini, ilişkilerini, yaşantısını) mücadelenin gereklerine uydurur. Bu anlamda sürekli devrimcileşme yönünde her gün, her saat yenilenmeye hazır olmalıdır. Kendisini ve çevresini; sınıflı toplumun ve kapitalist sistemin aşıladığı bencillik, istismarcılık, rekabetçilik, iktidar düşkünlüğü ve geçimsizlik gibi yabancılaşma eğilimlerini teşhis edecek, sorgulayacak ve onlardan arınacak şekilde sürekli gözden geçirmelidir. Eleştiri-özeleştiri mekanizması bu konuda kadrolara yardımcı olacaktır. Kadrolar bilgilerini ve yeteneklerini mücadele yönünde ve devrimci amaçlara-ideallere uygun her türlü mücadele biçimini hayata geçirecek şekilde geliştirmelidir. Hareket ve ekipler bu yoldaki eğitime yardımcı olur.
D. Örgütçülük ve eylemcilik: Kadro; aldığı işi derinlemesine inceleyebilme, onu yarıda bırakmayıp sonuna kadar götürme; kitlelerle ilişki kurma, onlara görüşlerimizi açıklayabilme, onlardan öğrenme; işçi, emekçi, öğrenci gibi çeşitli mücadele alanlarında ve değişen koşullara uygun olarak çalışabilme, taraftar ve çevre edinme, kadro yetiştirme, örgüt kurma, kitlesel eylem ve etkinlikler örgütleme yeteneklerine sahip olmalıdır.
E. Güvenilirlik ve Harekete Bağlılık: Kadrolar devrimci sorumluluklarını, güvenilirliklerini, sağlamlıklarını, Harekete iyi ve kötü günlerde bağlılıklarını mücadele içinde kanıtlamış olmalıdır.
F. Mali Katkı (Aidat): Kadrolar Hareketi mali bakımdan, gelirine uygun ve düzenli olarak desteklemeli ve Harekete mali vb. olanaklar yaratmalıdır.
G. Kişisel tutarlılık: Kadroların yaşantıları ve mücadeleleri Direnişçi kimliğimizle tutarlı olmalı, çevrelerinde saygı ve güven uyandırmalıdır.
H. Devrimci eleştiricilik: Kadroların ve taraftarların, Hareketin görüşlerini pratik çalışma içinde yaratıcı bir yaklaşımla kavraması, sorgulaması ve geliştirmesi amaçlanır. Devrimci eleştiricilik; saflarımızdaki gösterişçilik ile sahici devrimciliği ayırt etmeye, devrimci örnekleri teşhis edip onlara yoldaş olmaya, gerek örgüt içinde gerekse mücadelede parça ile bütün ilişkisinin doğru gözetilmesine ve sürekli devrimcileşmeye yardımcı olacaktır. Devrimci eleştiricilik ayrıca alışılmış olanı sorgulayarak bizi öğrenilmiş çaresizlik durumlarına düşmekten korur. Devrimci kadro; görüntünün altındaki gerçeği, umutsuzluğun ve imkansızlıkların ötesindeki umudu ile imkânları, sıradanlığa karşı gelişkin ve devrimci olanı, öğrenilmiş çaresizliğe karşı ise direnişçiliği ortaya çıkaracak eleştirici bir bakışa sahip olmalıdır.
Örgütlü Çalışmada ve Kadrolaşmada Hedeflerimiz
Hedefimiz; solda egemen olan grupçu ve bireyci etkilerden büyük ölçüde arınmış, Türkiye gerçekliğine dayanan Marksist bir militan mücadele örgütü kurmaktır.
Hareketimiz; iyi işleyen, dinamik ve sağlam bir merkezi koordinasyonun yanı sıra; yayın, işçi, gençlik, kadın ve mahalle merkezi koordinasyonları olarak örgütlenmeyi hedeflemektedir. Bunların altında, mevcut yoldaşların en dinamik ve güvenilir olanlarının yer aldığı bölgeler, iller, mahalleler, işyerleri ve okullar örgütleri kurmak istiyoruz. Bunların uzantısı olarak Avrupa ve yurt dışı örgütlenmeleri; Demokrasi Okulu, Devrimci Okul ve ders dayanışması gibi eğitim örgütlenmeleri; burs dayanışması ve hapishanelerle dayanışma gibi dayanışma ağları; dernek ve sendika gibi demokratik kitle örgütleri (DKÖ); sanat ve kültür yapılanmaları; diğer sosyalist örgütlerle kalıcı iletişim zeminleri ve mücadelenin ihtiyaçlarına uygun başkaca örgütlenmeler oluşturmaya çalışıyoruz. Bu örgütlenmeleri hayata geçirecek taraftarlar kazanmayı ve yetkin kadrolar yetiştirmeyi amaçlıyoruz.
Yaptıklarımız ve Yapamadıklarımız
Hareketin merkezi koordinasyonunu yenilemek amacıyla; gençlerin aktif katılımlarını esas alarak gençlik koordinasyonu, emekçi koordinasyonu, kadın koordinasyonu; Marmara, Anadolu ve İzmir koordinasyonları ile iki mahalle çalışması yürüttük. Ayrıca Odak yazı ve haber grupları, Avrupa Koordinasyonu, Almanya, Fransa ve İsveç örgütleri kurduk. Diğer sol örgütlerle ilişkileri kurumsallaştırma yolunda bazı adımlar attık. Ancak bu alanlarda arzu ettiğimiz düzeyde ileriye gidemediğimiz gibi, belirli gerilemeler de yaşadık.
1990 sonrası yaşadığımız olağanüstü iç ve dış gelişmeler (Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla birlikte yoğun bir ideolojik, politik ve askeri saldırıya geçen gericilik; 1998 yılında pratikteki en etkin arkadaşımızın yurt dışına çıkmak zorunda kalması, 1999 yılında Öcalan’ın yakalanması, 2000 yılında başlayan açlık grevleri-ölüm oruçları süreci ve bu süreçte yaşadığımız merkezi tutuklamalar) karşısında Hareketimiz değişen koşullara uygun adımlar atamayarak çok büyük bir yıkıma uğradı. O sürecin ardından giriştiğimiz toparlanma çabalarında dönem dönem gelişmeler olduysa bile, bugüne kadar niteliksel bir sıçrama sağlayamadık.
Gücümüz ve İmkanlarımız
Öğrenci, işçi ve mahalle çalışmalarında ve Avrupa’da, küçük de olsa birkaç yıllık bir yükseliş evresinin ardından yeniden duraklamış durumdayız. Belediye iş kolundaki etkili direnişlerimize ve yoğun çabalarımıza rağmen işçi hareketimizi kalıcı bir örgütlülüğe kavuşturamadık. Okullarda ilişkiler geliştirmiş olmamıza rağmen öğrenci gençlik içinde önemli sorunlar yaşıyoruz; benzer sorunlar Avrupa çalışmasında da baş gösteriyor. Henüz hiçbir mahallede kalıcı ve etkili bir örgütlülük sağlayamadık. Tüm bunlara rağmen yayın çalışmasında, işçi hareketinde, öğrenci hareketinde, mahalle, kadın ve Avrupa çalışmalarında ile diğer alanlarda önemli gelişmeler sağlayacak potansiyelimiz mevcuttur.
Neler Yapmalıyız, Nasıl Yapmalıyız?
Burada yayın ve eğitim alanındaki çalışmalara girmeden aşağıdaki üç önemli hususa değineceğiz:
1. (…)Belediyesi’ndeki başarılı dayanışma çalışmamız: Bu çalışmada ve belediye iş kolundaki diğer faaliyetlerimizde edindiğimiz tecrübeleri ve ilişkileri mutlaka bilince çıkarmalı, korumalı ve ileriye götürmeliyiz. Bu iş kolundaki çalışmalarımızı bir ekibe ve plana dayandırmalıyız. Belediye iş kolundaki tecrübelerimizden hareketle işçi çalışmasında solun diğer bileşenleriyle ortak ilişkiler geliştirebilirsek, çalışmaların gücü ve etkisi artacaktır.
2. Gençlik çalışmasını toparlamak: Gençlik alanında yaşanan sorunları, güvenilirliklerini kanıtlamış arkadaşların öncülüğünde gözden geçirerek örgütlenmemizi, hedeflerimizi ve planlarımızı güncellemeliyiz.
3. Kadın çalışmasını kurarak toparlanmak: Kadın çalışmasını gençlik ve mahalle çalışmalarıyla birleştirmek amacıyla İstanbul’un bazı mahallelerinde uyuşturucuya ve çeteleşmeye karşı kitlesel kampanyalar başlatabiliriz. Bu çerçevede güç toplamak amacıyla festival, kadınlarla okuma-yazma eğitimi, kurslar, kadın kooperatifi, öğrencilerle ders dayanışması ve kültürel etkinlikler gibi çalışmalar yapılabilir. Böylece kadın çalışması dinamizme ve inisiyatifle kavuştuğunda, Hareketimizin toparlanma imkânları belirgin bir şekilde artacaktır.
Bitirirken
Bugün Türkiye’de direnişçi bir sosyalist hareketin yükselmesi için çok elverişli koşullar mevcuttur. Solun gelişememesinin temel nedeni AKP iktidarının ağır baskıları değil; kendi ümitsizliği, iddiasızlığı, liberalleşmesi, topluma yabancılaşması ve düzen içi güçlerin yörüngesine takılmış olmasıdır. Baskıların ağırlığının arkasına sığınan bu iddia, aslında sosyalist solun mücadele azmindeki gerilemeyle ilgilidir. Yıllardır liberal rüzgârlara kapılan ve kurtuluşu dış odaklarda arayan kesimlerin mevcut zorlukları aşılmaz görmesi kaçınılmazdır. Oysaki mevcut iktidarın varlığı ve yaptıkları dolayısıyla ortaya çıkan mücadele olanakları, onun yarattığı engellerin çok çok üzerindedir. Bunları görmek için sokaktaki insanın şikâyetlerini dinlemek bile yeterlidir. Diğer yandan kendi halkına yabancılaşan; Kürt ulusal hareketi, CHP ve Yeni Parti gibi güçlerin peşine takılan bir solun sağlıklı bir gelişme sağlaması elbette mümkün olmayacaktır.
Eğer görüşlerimiz doğrultusunda düşünce, davranış ve irade birliği sağlayabilirsek, saptadığımız bütün alanlardaki gelişme olanaklarını değerlendirerek Hareketimizi arzu ettiğimiz aşamaya getirmemiz yalnızca birkaç yıllık inisiyatifli, kararlı ve disiplinli bir çalışmaya bağlı olacaktır.
